Dag 1 : van Tralee naar Camp (18km)

De eerste dag voorziet een wandelafstand van 18 km. Na het passeren van het laatste rondpunt in Tralee, trotseren we de enorme Atlantische zeewind op kop. De pet op het hoofd kunnen we niet houden en de zandige zeewind blijft tegen ons drammen, alsof men aan het zandstralen is. Onderweg zien we er aan de rechterkant de witgeschilderde Blennerville windmolen, en rond 12.45 uur in de namiddag passeren we aan een schooltje waar de kinderen buiten spelen. In hun groen uniform dolen ze rondom het schoolgebouw. Misschien is het de hevige wind die hen zo wild maakt. Op een gegeven moment verlaten we de asfaltweg en stappen we uren verder op de flanken van de Slieve Mish Mountains met zicht op the Atlantic. De wandelpaden zijn hier krakkemikkig, maar wel goed aangeduid. Naar de avond toe moeten we het pad van de Dingle way verlaten om een overnachtingsplaats te zoeken in het dorpje Camp. Onder "dorp" moeten we hier verstaan enkele huizen, een kerkje en natuurlijk enkele pubs. We bellen er aan de deur van een pub en worden er hartelijk onthaald door Kathleen Daly die ernaast een kraaknette B & B uitbaat, "Finglas House" genaamd. In haar "common room", dit is de living met zicht op the Atlantic maken we er kennis met een Amerikaanse die er ondertussen dezelfde wandelweg heeft voltooid. Ik vraag haar naar haar ervaringen en tips over de Dingle way, hetgeen ons achteraf ook nuttig is gebleken. Op aanraden van Kathleen gaan we ook eens naar de pub "Ashe's" aan de overkant. De stokoude gezellige pub zit er op deze weekdag proppens vol, en er worden liedjes gezongen door 2 "locals" (plaatselijken) die er de bodhran en de diatonische accordeon bespelen. De pubbezoekers, waaronder een volle bus Amerikanen en Canadezen, zingen er mee uit volle borst op de liedjes van het genre "My Bonnie is over the ocean". Wanneer de bus vertrekt, is de pub bijna leeg, en drinken we er nog een pint met de locals. Voor het slapen gaan, ga ik nog een babbeltje slaan met de gastvrouw Kathleen Daly.